Raport Fryderyka Skarbka o warszawskim więzieniu śledczym z 1828 r.

Abstrakt

Więzienie to, zwane „Prochownią”, znajdowało się przy końcu ulicy Mostowej, w starej wieży mostowej. Nazwa „Prochownia” pochodziła stąd, że dawniej mieściło się tam „depositorium prochowe koronne”, urządzone w 1649 r. przez Arciszewskiego. Za panowania Stanisława Augusta przeniesiono gdzie indziej skład prochu, a budynek oddano w wyniku starań Stanisława Lubomirskiego, marszałka wielkiego koronnego, na użytek jurysdykcji marszałkowskiej. Po przebudowie stara prochownia służyła od 1767 roku jako więzienie dla skazanych przez sąd marszałkowski. Ponownie przebudowana i powiększona mieściła w czasach Królestwa (do 1833 r.) więzienie śledcze, zwane więzieniem inkwizycyjnym lub domem badań.