Abstrakt
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie wyników dwóch ankiet przeprowadzonych wśród trzydziestu ośmiu uczestników kursu polskiego języka medycznego dla osób z Białorusi, Rosji i Ukrainy. Pierwsze badanie ankietowe (przeprowadzone przed rozpoczęciem kursu) obejmowało następujące zagadnienia: (1) samoocenę znajomości języka polskiego ogólnego, a także specjalistycznego (medycznego), (2) oczekiwania uczestników wobec dwudziestogodzinnego kursu, w którym mieli wziąć udział, (3) świadomość językową na temat konieczności rozwijania czterech sprawności językowych na zajęciach z języka specjalistycznego. Druga ankieta obejmowała przede wszystkim ocenę efektywności zajęć oraz własnych postępów w nauce języka polskiego do celów zawodowych. Badania miały charakter diagostyczno-opisowy i zasygnalizowane w niniejszym artykule spostrzeżenia dały asumpt do szerszych rozważań na temat obecnego stanu badań nad opisem sprawności receptywnych i produktywnych w nauczaniu języka polskiego jako obcego dla celów specjalistycznych.
Bibliografia
Chłopek Z. (2016), Rozwijanie sprawności receptywnych w języku obcym. „Język Obce w Szkole”, nr 1, s. 4–10.
Doroszewski J. (2010), Język nauki i praktyki medycznej, (w:) Milewska-Stawina M., Rogowska-Cybulska E. (red.), Polskie języki. O językach zawodowych i środowiskowych. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, s. 299–319.
Doroszewski J. (2010), Komunikacja personelu medycznego z pacjentem – aspekt językowy, psychologiczny i etyczny, (w:) Krauz M., Ożóg K. (red.), Kultura zachowań językowych Polaków. Materiały VIII Forum Kultury Słowa. Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, s. 139–146.
ESOKJ (2003), Europejski system opisu kształcenia językowego: uczenie się, nauczanie, ocenianie. Warszawa: CODN.
Gajewska E., Sendur A. (2015), Ocenianie w nauczaniu języków obcych zorientowanym na cele ogólne a ocenianie w nauczaniu zorientowanym na cele zawodowe. „Języki Obce w Szkole”, nr 3, s. 49–53.
Gajewska E., Sowa M. (2010), Metodologia konstrukcji kursu języka obcego dla potrzeb zawodowych. „Neofilolog”, nr 35, s. 243–253.
Gajewska E., Sowa M. (2014), LSP, FOS, Fachsprache... Dydaktyka języków specjalistycznych. Lublin: Werset.
Gajewska E., Sowa M. (2014), Sposoby kształcenia nauczycieli języków specjalistycznych: od rzeczywistości edukacyjnej do rozwiązań systemowych. „Neofilolog” nr 44/2, s. 221– 235.
Karolczuk A. (2021), Od redakcji. „Języki Obce w Szkole”, nr 1, s.1.
Kiefer K-H., Szerszeń P. (2014), Badania potrzeb językowo-komunikacyjnych na przykładzie wybranych obszarów zawodowych w polsko-niemieckim kontekście gospodarczym, (w:) Sowa M., Mocarz-Kleindienst M., Czyżewska U. (red.) Nauczanie języków obcych na potrzeby rynku pracy. Lublin: Wydawnictwo KUL, s. 129–142.
Komorowska H. (2002), Sprawdzanie umiejętności w nauce języka obcego: kontrola, ocena, testowanie. Warszawa: Fraszka Edukacyjna.
Krajka J. (2015), Analiza potrzeb w planowaniu kursów językowych do celów zawodowych – o roli technologii społeczeństwa informacyjnego, (w:) Sowa M., Mocarz-Kleindienst M., Czyżewska U. (red.) Nauczanie języków obcych na potrzeby rynku pracy. Lublin: Wydawnictwo KUL, s. 221–237.
Kubicka M. (2010), Nauczanie i rozwijanie sprawności komunikacyjnych w obcojęzycznym dyskursie specjalistycznym. Potrzeby, wyzwania, innowacje. „Neofilolog”, nr 35, s. 117–128.
Lesiak-Bielawa E.D. (2013), Rola analizy potrzeb i ewaluacji kursu w nauczaniu języka specjalistycznego. „Neofilolog”, nr 41/2, s. 99–112.
Niemiec J. (2016), Needs analysis for a specialized learner population: a case study of learners from Medical College. „Państwo i Społeczeństwo”, nr 3, s. 71–84.
Oczko P. (2020a), Koncepcje rozwijania sprawności językowych w nauczaniu polskiego języka medycznego, (w:) Grygiel M., Rzepecka M. (red.), Komunikacja specjalistyczna w edukacji, translatoryce i językoznawstwie. Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, t. 4, s. 32–41.
Oczko P. (2020b), Techniki rozwijania sprawności słuchania i mówienia w podręcznikach do nauczania polskiego języka medycznego. „Acta Universitatis Lodziensis. Kształcenie Polonistyczne Cudzoziemców”, nr 27, s. 435–450.
Oczko P. (w druku), Język medycyny (medyczny) – dyskusja nad definicją.
Oczko P. (w druku), Socjolingwistyczny wymiar komunikacji medycznej w nauczaniu języka polskiego jako obcego.
Sendur A.M. (2018), Analiza potrzeb jako pierwszy krok w doborze materiałów dydaktycznych, (w:) Gabryś-Barker D., Kalamarz R., Stec M. (red.), Materiały i media we współczesnej glottodydaktyce: wybrane zagadnienia. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, s. 27–42.
Sendur A. (2020), Certyfikacja znajomości języków obcych dla celów specjalistycznych – między teorią a rzeczywistością. „Neofilolog”, nr 54/1, s. 47–69.
Smuk M. (2007), Rozwijanie kompetencji tekstowej w specjalistycznych odmianach języka (na przykładzie języka francuskiego medycznego). „Języki Obce w Szkole”, nr 2, s. 55–66.
Sowa M. (2016), Planowanie kursu języka specjalistycznego: problemy i wyzwania metodyczne przyszłych nauczycieli języka francuskiego. „Lingwistyka Stosowana”, nr 19:4, s. 119–135.
Sowa M. (2013), Wprowadzenie. „Neofilolog”, nr 41/1, s. 5–6.
Wojnicki S. (1991), Nauczanie języków obcych do celów zawodowych, Warszawa: Wiedza Powszechna.
Zawadzka E. (2004), Nauczyciele języków obcych w dobie przemian. Kraków: Impuls.
Netografia
http://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20120000184/O/D20120184.pdf [DW 13.04.2021].
http://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU19970280152/O/D19970152.pdf [DW 13.04.2021].
https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20091080908/O/D20090908.pdf [DW 13.04.2021].
https://nil.org.pl/dla-lekarzy/mlodzi-lekarze/4282-egzaminy-z-jezyka-polskiego [DW 12.04.2021].
https://www.rp.pl/Rynek-pracy/310229902-Ostatnia-szansa-na-lekarzy-ze-Wschodu.html [DW 24.04.2021].
Licencja
Prawa autorskie (c) 2021 Paulina Oczko
![Creative Commons License](http://i.creativecommons.org/l/by-nd/4.0/88x31.png)
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Przedstawiany utwór (artykuł) upubliczniany jest na podstawie umowy z autorem i na licencji Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-ND 4.0).
Użytkownicy mają obowiązek podania wraz z rozpowszechnionym utworem, informacji o autorstwie, tytule, źródle (odnośniki do oryginalnego utworu, DOI) oraz samej licencji;
- bez tworzenia utworów zależnych,
- utwór musi być zachowany w oryginalnej postaci.
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu zachowuje prawo do czasopisma jako całości (układ, forma graficzna, tytuł, projekt okładki, logo itp.).